بنفشه ای در کویر
ساعت ٧:۱٦ ‎ب.ظ روز جمعه ۱٥ آبان ۱۳۸۸  

 

آیا می دانید: ویروسی وجود دارد که افراد حاضر در میان جماعت را مبتلا می سازد و موجب می گردد تا فرد مبتلا در برابر یک مسأله مهم و اضطراری(برای سعادت فرد و جامعه)، بی تفاوت مانده و هیچ گونه عکس العمل و تلاشی از خود نشان ندهد. این ویروس بسیار آرام و بی صدا عمل کرده به طوری که خود فرد نیز از عملکرد آن آگاه نمی شود.

  وقتی اکثریت افراد در یک جمع بنا به هر دلیلی(منافع شخصی) نسبت به یک مسأله و موقعیت مهم(فردی و اجتماعی) هیچ عکس العملی نشان ندهند، شرایط تولید ویروس فراهم می گردد. امّا تنها زمانی فرد به ویروس جماعت مبتلا می شود که حداقل یکی از دو برداشت زیر را نسبت به این بی تحرکی جمعی داشته باشد:

  1. این بی تحرکی  و عدم فعالیت را ناشی از غیر ضروری و غیر مهم بودن آن موقعیت یا مسأله بداند.
  2.  دیگران را برای اقدام در زمینه آن مسأله یا موقعیت، کافی دانسته و از خود سلب مسئولیت نماید.

 *عوارض ویروس: 

  1. غیر فعال شدن فرد در قبال آن موقعیت و مسأله مهم
  2. دچار شدن فرد به نتایج اسفبار این بی تحرکی جمعی و از دست دادن فرصت های طلایی آن موقعیت مهم و زندگی ساز

خوب فکر کنید! براتون آشنا نیست؟!

شاید... شاید این ویروس ما را نیز تاکنون مبتلا ساخته باشد!!

پس لحظه ای از جماعت به در آییم و از ورای آنچه آنها عمل می کنند به حقایق بنگریم...

***********

   ما آدما به اندازه عمر همه دنیا از نابسامانی ها در رابطه با خودمون، دیگران، جامعه، حوادث و... به درد اومدیم و خیلی وقتا "ای کاش" گفتیم. ای کاشی که می گه ما قشنگ تر از این می تونیم زندگی کنیم... ای کاشی که می گه کاش همه خوبی ها، تو دل همه آدمای دنیا جا می گرفت و هرچی بدی بود از دلشون پاک می شد... ای کاشی که می گه دنیا یه خونه تکونی حسابی می خواد و بالاخره ای کاشی که می گه دنیای بی حضور مهدی (ع) خیلی خوبی کم داره...

   امّا ویروس جماعت باعث می شه تا اون آدم خیلی وقتا فکر کنه که "اگه این چیزایی که می تونیم داشته باشیم خوبند پس چرا بیشتر آدما براش تلاشی نمی کنند؟! شایدم ما زیاد جدّیش گرفتیم و برای خوشبختی ما اونقدرها مهم نیستند!" "اصلا فوقش مهم هم باشند، اینهمه آدمه! بالاخره یه کاری می کنند!"

  "آخه با این توانایی های من که فقط اندازه یه لیوان آبه، این کویر خشکیده دنیا، سیراب نمی شه...! یا با این تلاش های من (برای خوب شدن و خوب کردن دنیا)که هر کدومش به اندازه یه بنفشه تو دل این کویر می کاره، دنیا گلستان نمی شه! خدا کنه امام عصر (عج) بیاد و همه چی رو یه دفعه با کمک آدمای دیگه درست کنند."

  امّا غافل از اینکه بیشتر آدما مثل ما، منتظر بقیه اند و همون یه بنفشه خوبی رو از کویر دنیا دریغ می کنند و همون یه لیوان آب توانایی شون رو به پای اون بنفشه زیبا نمی ریزند.

 و غافل از اینکه، شاید اگه ویروسی نشده بودیم تا حالا خبرای خوبی از دنیا بهمون رسیده بود.

******آری باغبان دنیای ما، حضرت مهدی (ع) خواهد آمد...

ولی حیفه موقع ظهورشون بنفشه ای نکاشته باشیم تا با دست مهربون باغبان اصلی، جون بگیره...******

 

 


کلمات کلیدی: امام مهدی (عج) ،جامعه