تو را سپاس...
ساعت ۱٢:٢۱ ‎ب.ظ روز پنجشنبه ۱٦ اردیبهشت ۱۳۸٩  

 


                      یک شب دلی به مسلخ خونم کشید و رفت...    

                               دیوانه ­ای به دام جنونم کشید و رفت...

                      پس کوچه ­های قلب مرا جستجو نکرد...       

                              امّا مرا به عمق درونم کشید و رفت...

                      تا از خیال گنگ رهایی، رها شوم...         

                                         بانگی به گوش خواب سکونم  کشید و رفت...

                      دیگر اسیر آن من بیگانه نیستم...            

                                    از خود چه عاشقانه برونم کشید و رفت...

 

بوسه خواهم زد بر خاک قدوم آن پاک سیرتان و مربیانی که جان و روحم را با عطر روشنگریشان، جانی دوباره بخشیدند. آنهایی که نه راه ماندن بلکه رسم و راه چگونه رفتن و چگونه ماندگار شدن را در گوشم زمزمه کردند و خود، تا همیشه در یادم زنده ­اند.

تو را سپاس معلّم زندگی ام!

 


کلمات کلیدی: